به نام خدا
منت خدای راکه توفیق رفیق راهم نمود تا اوقات فراغت خویش را با سرودن ابیاتی برخاسته از دل سپری نمایم.
عشق و علاقه به شعر و شاعری را از دوران کودکی و نوجوانی در وجودم حس می کردم و گه گاه سروده ای کوتاه درجمع همسالان وهمکلاسی هایم قرائت می نمودم.
زمان تحصیل در دبیرستان هم گرچه در رشته طبیعی سه سال آخر را می گذراندم وبر خلاف رشته ادبی درسی به نام عروض و قافیه نداشتم ولی باز هم دلبستگی به ادبیات ، وادارم به سرودن اشعاری نمود و اساتید بزرگوارم به ویژه جنابان آقایان :دکتر هادی صمدی و دکتر افضل وثوقی از راهنمایی و ارشادم دریغ نمی ورزیدند و نقایصی را که از لحاظ وزن و قافیه در سروده هایم بود اصلاح و تشویق به ادامه کارم می نمودند.
 

سالها گذشت و پس از آنکه به استخدام وزارت آموزش و پرورش در آمدم، گرفتاری های شغلی و خانوادگی تا حدودی از شتاب حرکتم کاست و فرصت چندانی برای سرودن نداشتم.
در سال 1370 که انجمن ادبی محمد پروین گنابادی در اداره فرهنگ و ارشاد اسلامی شهرستان گناباد شروع به کار کرد و حقیر نیز افتخار عضویت آن را داشتم، مجدداً یادی از گذشته ها نموده ، گاهی در جلسات نقد و بررسی آثار ادبی و شب های شعری که به مناسبت های مختلف برگزار می شد شرکت می جستم و تشویق دوستان و همشهریان عزیز گنابادی انگیزه ای شد که با کلاف نخی خود را جزء خریداران یوسف به شمار آورم.
و آنگاه که در سال 1373 به افتخار بازنشستگی نائل گردیدم فرصتی دست داد تا به گرد آوری ورق پاره هایی که از حیث شعریت ارزش چندانی نداشتند بپردازم و اکنون در مجموعه ای ناچیز به نام « صدای پای عشق » به دوست داران علم و ادب تقدیم نمایم.
امیدوارم نقایص آن را که ناشی از نداشتن سرمایه ادبی و بضاعت علمی است، بر من ببخشایند و این مختصر هدیه را به یادگار از این کمترین قبول فرمایند.
منوچهر نوربخش گنابادی
شهریورماه  1382