نازم آن خانه كه بامـش به صفـا گشت بلند     خرم آن كوی كه نامش همه‌جا گشت بلند
جلـوه گر نـور خـدا شد بـه خـرابـات مـغــان     از زمـیـن پـرتـو آن تــا بـه سمـا گشت بلند
بـه مـشــام از در و دیـــوار خــرابــات رسـد     بـوی مشكی كه زصحرای ختا گشت بلند
چـه خـرابـات؟ كه اسـرار جـهـان هـستــی     همـه انـدر نظـر و دیـده ی مــا گشت بلند
پـیــر تــا پــــرده ی اســرار جـهــان بــالا زد     نـالـه ها از دل رنــدان بـه هــوا گشت بلند
خرمی‌كف‌ به‌لب آورد وبه صد‌جوش وخروش     از دل ساغـر مـی شـور و نــوا گشت بلند
پـیــر بـا یـــاد خـدا جــام بـه رنـدان می داد      از درون خـم مـی نـــام خــدا گـشـت بلند
شعلـه ی عشق سرایت بـه در میكده كرد      آتشی در دل این بی سر و پـا گشت بلند
نوربخش آن شب می گفت كه راهم ندهند      نـاگـهـان دیـد كه آوای بــیـــا گـشـت بلند