نازم آن خانه كه بامش به‌صفا گشت بلند     خرم آن كوی كه نامش همه‌جا گشت بلند

جلـوه گر نـور خـدا شد به خـرابـات مـغــان     از زمـیـن پـرتـو آن تـا بـه سمـا گشت بلند

بـه مـشــام از در و دیـــوار خــرابــات رسـد     بـوی مشكی كه زصحرای ختا گشت بلند

چـه خـرابـات؟ كه اسـرار جهـان هـستــی     همـه انـدر نظـر و دیـده ی مــا گشت بلند

پـیــر تــا پـــرده ی اســرار جـهــان بــالا زد     نـالـه ها از دل رنــدان بـه هــوا گشت بلند

خرمی‌كف‌ به‌لب آورد وبه صد‌جوش وخروش     از دل ساغـر می شـور و نــوا گشت بلند

پـیــر بـا یــاد خـدا جــام بـه رنـدان می داد      از درون خـم مـی نــام خــدا گـشـت بلند

شعله ی عشق سرایت به در میكده كرد      آتشی در دل این بی سر و پـا گشت بلند

نوربخش آن شب می‌گفت كه راهم ندهند      نـاگهـان دیـد كه آوای بــیـــا گـشـت بلند