با انتشار فراخوان دومين جشنواره سراسري شعر «خط سوم» علاقه‌مندان تا 20 آبان مي‌توانند آثارشان به زبان‌هاي تركي و فارسي را در قالب‌هاي كلاسيك و نو ارسال كنند. 

به گزارش خبرگزاري فارس، اين جشنواره در دو گروه شعر فارسي و تركي آذربايجاني و دو گرايش قالب‌هاي كلاسيك و قالب‌هاي نو و درموضوعات اصلي (آزاد) و ويژه (مادر) برگزار مي‌شود.
شركت در اين جشنواره براي كليه رده هاي سني آزاد است و علاقه‌مندان براي شركت در آن تا 20 آبان مهلت خواهند داشت آثارشان را به دبيرخانه جشنواره به نشاني تبريز، خيابان امام خميني، روبروي موزه آذربايجان، كوچه شهيد دل حامد، كاشي4 سازمان فرهنگي -هنري شهرداري تبريز و يا به ايميل khatt.3 @ gmail.com ارسال كنند.

از رنگ گل تا رنج خار
ساعت 8 عصر روز چهارشنبه 25 اردیبهشت ماه 87 سالن آمفی تئاتر دانشکده علوم پزشکی محل گردهمایی شاعران، هنرمندان و اصحاب اندیشه بود. این مراسم که از طرف انجمن ادبی محمد پروین گنابادی برگزار شده بود با استقبال کم سابقه ی علاقه مندان، ادب دوستان، دانشجویان و همچنین اقشار مختلف مردمی روبرو شد. ضیافت شعر از رنگ گل تا رنج خار با خیر مقدم و ایراد سخنرانی استاد علی مصباح مسئول انجمن ادبی محمد پروینگنابادی آغاز و با شعرخوانی شاعران برتر استان و شهرستان ادامه یافت. دیگر سخنران مراسم نیز استاد ابوالحسن دلشاد نوقابی بود که در موضوع زن در شاهنامه برای حاضرین در جلسه سخنرانی کرد. وی با تمجید و تکریم مقام استاد سخن فارسی، او را بزرگرین حماسه سرای ادبیات در جهان دانست. گزوه موسیقی سماع آوا به سرپرستی آقای نادر جوان نیز در دو بخش قطعات موسیقی سنتی اجرا کردند. در این مراسم آقای عبداللهی سرپرست محترم اداره فرهنگ و ارشاد اسلامی شهرستان گناباد و همچنین آقای غلامزاده مسئول کانون هنر شهرستان و جمعی از اساتید دانشگاه ها حضور داشتند.
 

استاد بزرگوار، عارف وارسته و شاعر عالیمقدار، منوچهر نوربخش رئیس انجمن ادبی محمد پروین گنابادی، درگذشت.
ایشان که از پیشکسوتان فرهنگ و ادب شهرستان گناباد بود، سالها به شعر، فرهنگ و ادب این خطه خدمت کرد. وی  در 29 دیماه 1386 مصادف با دهم محرم 1429 هجری قمری در بیمارستان قائم مشهد در گذشت و پیکر پاکش عصر روز دوشنبه، اول بهمن ماه، در زادگاهش روستای " نوده گناباد " به خاک سپرده شد.

خاک طاقت دوری مرد خاکی شعر و ادب را نداشت و سرانجام در میانه ی فصلی سرد وی را در آغوش خود فرو برد تا سرمای خود را با شور و گرمای مرد غزل فرو بکاهد. مردی که سبزترین شاعر ما بود و ما می توانستیم هنوز تا سالهای سال پنجره های شهرمان را باز کنیم و سروترین سرو تواضع و فروتنی را در قاب آنها ببینیم. هنوز ما می توانستیم شعرهای کج و معیوب خود را به او بسپاریم و او با تواضعی کم نظیر قلم به دست بگیرد و در طرفه العینی بی هیچ منتی آن را اصلاح کند و آن چنان با احترام و مهربانی با واژه های شعر ما رفتار کند که شرمنده ی رفتارش شویم.
به راستی او ستاره ای بود بر فراز شبهای شعر ما که سالها می توانستیم راه شعر و شاعریمان را با وجود او پیدا کنیم و خود را از گمراهی و سرگردانی نجات بدهیم.